fb-pxl-img
ΜΕΝΟΥ

Περίληψη

ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
TMHMA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

Αριθμός Αποφάσεως 2262/2003                               

ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Αποτελούμενο από τους Δικαστές Γεωργία Μαρίνου Πρόεδρο Πρωτοδικών , Κουσουλού Σταυρούλα Πρωτόδικη – (ΕΙσηγητή, Τρίκα Μαρία Πρωτόδικη- και από τον Γραμματέα Στράτο Σοφιανό.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του , στις 18-11­2002 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του ενάγοντος: _______ _______  του _______ και της _______ , κατοίκου Κούνου Δήμου Οιτύλου Νομού Λακωνίας, ο οποίος εμφανίστηκε στο Δικαστήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Οικονομάκη.

Της εναγομένης: _______ συζ. _______ _______  το γένος _______ και _______ _______ , κατοίκου Περιστεριού, η οποία εμφανίστηκε στο Δικαστήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Ζαφειρόπουλο.

Ο ενάγων ζητεί να γίνει δεκτή η αγωγή του που κατατέθηκε με αριθμό /2002 , προσδιορίστηκε για την παραπάνω δικάσιμο και γράφτηκε στο πινάκιο.

 

ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤ A ΤΟ Ν ΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 222 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., όταν επέλθει η εκκρεμοδικία και όσο αυτή διαρκεί, δεν μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε δικαστήριο νέα δίκη για την ίδια επίδικη διάφορα ανάμεσα στους ίδιους διάδικους, εφόσον εμφανίζονται με την ίδια ιδιότητα. Αν κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας ασκηθεί άλλη αγωγή, ανταγωγή η κύρια παρέμβαση η προταθεί ένσταση συμψηφισμού για την ίδια επίδικη διαφορά, αναστέλλεται και αυτεπαγγέλτως η εκδίκαση της έως ότου περατωθεί η πρώτη δίκη. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι προϋπόθεση προβολής του από την εκκρεμοδικία απαράδεκτου, το οποίο οδηγεί σε αναστολή επιδικάσεως της επίδικης διαφοράς είναι εκτός άλλων, να υπάρχει ταυτότητα διαφοράς και στις δυο δίκες δηλαδή στην αρχική και τη δεύτερη που έχει αχθεί ενώπιον του δικαστηρίου, για απόφαση. Δεν υπάρχει όμως τέτοια ταυτότητα διαφοράς αν μεταξύ των δυο αγωγών υφίσταται διαφοροποίηση των πραγματικών γεγονότων των παραγωγικών του ιδίου δικαιώματος.

Ο ενάγων ζητάει να λυθεί ο γάμος του με την εναγόμενη για το λόγο ότι βρίσκονται σε συνεχή διάσταση τέσσερα και , πλέον χρόνια. Η αγωγή παραδεκτά εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον αυτού του δικαστηρίου κατά την ειδική διαδικασία των γαμίκων διαφορών (άρθρα 18 αριθτ2, 22, 39 και 592 επ. του ΚΠολΔ), είναι νόμιμη, διότι στηρίζεται στις διατάξεις των άρθρων 1438 και 1439 εδαφ. γ’ του ΑΚ και πρέπει ως εκ τούτου να ερευνηθεί περαιτέρω και κατ’ ουσίαν. Στην προκειμένη περίπτωση η εναγομένη προτείνει την ένσταση εκκρεμοδικίας ειδικότερα ισχυρίζεται ότι ο ενάγων είχε ασκήσει την από 6-5­1991 αγωγή του με αίτημα την λύση του γάμου του με αυτήν για τον λόγο ότι βρίσκονταν σε διάσταση για τέσσερα και πλέον έτη ήτοι από τον Μάρτιο του έτους 1985, ότι επί της άνω αγωγής εξεδόθη ερήμην της εναγομένης υπ’ αριθμ. 7720/1995 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η οποία έκανε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη  της αγωγής του,. Ότι στην συνεχεία η εναγομένη άσκησε κατά της  άνω αποφάσεως ανακοπή ερημοδικίας η οποία έγινε δεκτή δυνάμει της υπ’ αριθμ. 5437/19,96′- αποφάσεως του ιδίου ως άνω Δικαστηρίου η οποία έκανε δέκτη την ανακοπή, εξαφάνισε την άνω οριστική απόφαση και έταξε αποδείξεις. Ότι στην συνέχεια ο ενάγων άσκησε κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως έφεση η οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη δυνάμει της υπ’ αριθμ 10795/1997 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Όπως προκύπτει από το δικόγραφο της άνω· αγωγής του ενάγοντος αλλά και από τις προαναφερόμενες αποφάσεις ο ενάγων με την προηγούμενη αγωγή του ζητούσε την λύση του γάμου του με την εναγόμενη για το λόγο της τετραετούς διαστάσεως ( άρθρ. 1439 παρ. 3 ΑΚ), είχε όμως η πρώτη ( η προηγούμενη) αγωγή ως επίδικο χρονικό διάστημα τετραετούς διαστάσεως το από Μάρτιο του 1985 μέχρι την 13-2-1994 χρονικό διάστημα, ενώ η ένδικη μεταγενέστερη αγωγή έχει ως επίδικο χρονικό διάστημα τετραετούς διαστάσεως το από Αύγουστο 1986 έως 18-11-2002 ήτοι διαφορετικό χρονικό διάστημα. Κατά συνέπεια πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη η ένσταση εκκρεμοδικίας την οποία προβάλλει η εναγομένη δεδομένου ότι υπάρχει έλλειψη ταυτότητας διαφοράς, ως εκ της διαφορετικής κατά τα εκτεθέντα ιστορικής αιτίας λόγω διαφορετικών δηλαδή θεμελιωτικών γεγονότων όσον αφορά την πιο πάνω τετραετή διάσταση ( βλ και ad hoc ΑΠ638/1999 ΕλΔνη 2000.80 ;ΑΠ 1403/1997 αδημοσίευτη). Περαιτέρω η εναγομένη ισχυρίζεται ότι είναι καταχρηστική η άσκηση της ενδίκου αγωγής εκ μέρους του ενάγοντα δεδομένου ότι όπως προαναφέρθηκε ο τελευταίος από του έτους 1997 όποτε απορρίφθηκε η έφεση του δεν επανέφερε προς συζήτηση την προηγούμενη αγωγή του για την λύση του γάμου τους δημιουργώντας έτσι την εντύπωση σε αυτήν ότι δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμα του για την λύση του μεταξύ τους γάμου. Τα άνω περιστατικά στα οποία η εναγομένη επιχειρεί να θεμελιώσει την ένσταση της κατ άρθρο 281 ΑΚ και αληθή υποτιθέμενα δεν καθιστούν την από μέρους του ενάγοντος άσκηση της ένδικης αγωγής διαζεύξεως καταχρηστική γι αυτό η ένσταση της εναγομένης είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.

Από την ένορκη κατάθεση μιας μάρτυρος από την πλευρά του ενάγοντος -η εναγομένη δεν εξέτασε μάρτυρα- που εξετάστηκε στο ακροατήριο του δικαστηρίου και περιέχεται στα πρακτικά της συζήτησης που φέρουν στον ίδιο αριθμό με την απόφαση και τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά. Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο γάμο, θρησκευτικό κατά τους Κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αθήνα την 8-10-1972 και έκτοτε συμβίωσαν έως και τον μήνα Αύγουστο του έτους 1986. Από τότε (Αύγουστος 1986) μέχρι σήμερα οι διάδικοι δεν έχουν επανασυμβιώσει, ενώ τα τελευταία χρόνια ο ενάγων συζεί μόνιμα με άλλη γυναίκα την Τριανταφυλλιά Παπαδάκη με την οποία έχει αποκτήσει και ένα άρρεν τεκνό το οποίο γεννήθηκε την 30-11-1994 και το οποίο ο ενάγων έχει αναγνωρίσει εκούσια δυνάμει της υπ αρίθμ’ 18680/13-12-1994 συμβολαιογραφικής πράξεως της συμ/φου Σπάρτης Στέλλας Γκίνη-Σπύρου. Κάποιες ελάχιστες βραχείας διάρκειας συναντήσεις που ο ενάγων είχε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από τότε μέχρι σήμερα με την εναγομένη σύζυγο του έγιναν στα πλαίσια της επικοινωνίας του με τον γιο τους χάριν αυτού και μόνον, είχαν εντελώς τυπικό χαρακτήρα και φυσικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε ως προσπάθεια για επανασυμβίωση τους. Πλήρως επομένως αποδεικνύεται ότι οι διάδικοι βρίσκονται σε συνεχή διάσταση πάνω από τέσσερα χρόνια και ως εκ τούτου η έγγαμη σχέση τους τεκμαίρεται αμάχητα ότι έχει κλονιστεί σοβαρά. Άρα η υπό κρίση αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη και. κατ ουσίαν, να απαγγελθεί η λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου και να συμψηφιστεί η δικαστική δαπάνη εξολοκλήρου μεταξύ ατών λόγω της συζυγικής τους σχέσεως σύμφωνα με το άρθρο 179 του ΚΠολΔ.

 

Για τους λόγους αυτούς

Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων

Δέχεται την υπό κρίση αγωγή ,

Απαγγέλει τη λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου που τελέστηκε στην Αθήνα την 8-10-1972 .

Συμψηφίζει τη δικαστική δαπάνη εξολοκλήρου μεταξύ των διαδίκων.

Κρίθηκε , αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Απριλίου 2003

Δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση ακροατήριο του στις 17 Απριλίου 2003.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ          Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ